พ่อค้าขายถุงยาง 

                           20 [End]

 

 

 

 

   ณ.ห้องนอนพี่สมหวัง 

 

 

   ร่างอึ๋มที่เปลือยเปล่านั่งอยู่บนเตียง ในขณะที่มือและสายตากำลังจดจ่อกับโทรศัพท์แอพเฟสบุ้ค  ใช้ชีวิตแบบสก๊อยติดโลกโซเชียลไปวันๆ แรกๆก็จะแค่เปิดดูข่าวสารบนไทมไลน์เฉยๆนะ แต่พอเห็นตัวเองได้ขึ้นสถานะกับไอ้บ้าเสียวๆในซอยที่ไหนก็ไม่รู้ หัวนมผมเด้งขึ้นด้วยความตกใจเฉยเลย

 

  “พี่แจ็คแอบเล่นเฟสผมหรอ” ตวัดสายตาไปถามคนข้างกายที่นอนกอดเอวผม พลางทำหน้าตาระรื่นเหมือนไม่รู้เรื่อง ก่อนเขาจะยิ้มแหย่ๆออกมาเมื่อเห็นผมแยกเขี้ยวเหมือนจะแดกคอพี่เขาให้ได้

 

  “ก็นิดหน่อย งอนพี่ป่ะละ” 

 

 “ก็ไม่โกรธหรอก แฟนผมเขาเล่นแต่พินบีบี ไม่มีทางเห็นอะไรเกี่ยวกับผมในเฟสอยู่แล้ว” 

 

  “เหอะ กลัวแฟนจะเห็นเหมือนกันหรือไง” พี่แจ็คสันดูจะหงุดหงิดพอผมพูดถึงชื่อของบุคคลที่สาม โหวก็ไม่ค่อยจะหึงกันเลยนะ พอเห็นคนจัญไรเป็นงี้ผมก็รู้สึกกลัวเขาเหมือนกันนะ พี่แจ็คสันดูเป็นคนอารมณ์ร้ายลึกๆ ประชดประชันเก่ง แต่ละอย่างนี่ทำผมสะอึกเกือบทุกประโยคเลย...

 

   “ก็ไม่เชิงหรอกครับ ผมแค่ไม่อยากมีปัญหา ทำไมผมจะไม่รู้ว่าแฟนผมมันเจ้าชู้แค่ไหน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมหนีเขามานะ แต่มันก็หลายครั้งจนผมต้องมาสมัครงานกับพี่ก็เพราะเรื่องนี้แหละ”  

 

  “แล้วตอนนี้เรารู้สึกยังไงกับมันละ?”  

 

 “ไม่ต้องห่วงหรอก ผมตั้งใจจะเลิกกับเขาอยู่แล้ว” ผมหันไปบอกพี่เขายิ้มๆ เพราะอยากให้พี่เขาสบายใจได้แล้ว นี่คือสิ่งที่ผมเลือกแล้วจริงๆ ผมรู้ตัวแล้วว่าใจจริงๆของผม มันกำลังหลงรักใครอยู่และผมเอง ก็ตกหลุมรักเขามาตลอด ตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมได้เห็นหน้า 

 

  “เลิกกันไวไวละ พี่ยังรอเสียบต่ออยู่นะ ” พี่แจ็คสันพูดติดตลก พี่เขาคงคิดว่าสิ่งที่ผมกำลังพูดคือการให้ความหวังพี่เขาอยู่สินะ การที่ผมได้ยินเสียงหัวเราะฝืดๆจากคนที่มีนิสัยอารมณ์ดีร่าเริงมาโดยตลอดอย่างพี่แจ็คสันอย่างเจ้าของร้านถุงยางคนนี้มันทำให้ผมไม่ได้รู้สึกตลกตามเขาเลย 

 

    ถึงจะจัญไรแต่ก็จริงจัง... 

   เขาเป็นคนตลก ที่ทำให้ผมหัวเราะได้ตลอด 

   แต่เขาไม่ใช่ตัวตลกสำหรับใคร เรื่องนั้นผมก็รู้.. 

 

 

  “นี่..” ผมสะกิดเรียกคนที่เอาแต่เหม่อลอยทั้งๆที่ไม่ใช่นิสัยพี่เขาเลยที่จะนิ่งเงียบแบบนี้ 

 

  “ว่าไงน้องอี้เอิน?”